ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΚΤΙΡΙΩΝ ΤΕ

Με την με αρ.Α12800/2025 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών αναγνωρίστηκε αποζημίωση ύψους 2.000€/άτομο πλέον τόκων σε ενάγοντες Μηχανικούς Ανακαίνισης και Αποκατάστασης Κτιρίων λόγω της συνεχιζόμενης παράλειψης του Κράτους να τους απονείμει επαγγελματικά δικαιώματα:

11. Επειδή, υπό τα ως άνω δεδομένα και σύμφωνα την ερμηνεία των διατάξεων που προεκτέθηκαν, η Διοίκηση υπείχε την υποχρέωση να εκδώσει τα προβλεπόμενα, διαδοχικώς, από τις διατάξεις των άρθρων 25 παρ.2 περ.γ του ν.1404/1983, 18 παρ. 2 του ν.3794/2009, 46 παρ. 3 του ν.4485/2017 και του άρθρου 257 του ν.4610/2019 προεδρικά διατάγματα, για τον καθορισμό των επαγγελματικών δικαιωμάτων των πτυχιούχων Μηχανικών ΤΕ των Τ.Ε.Ι., όπως οι ενάγοντες, η δε έκδοσή τους ήταν υποχρεωτική εκ του Συντάγματος, βάσει του άρθρου 16 παρ.7 και των άρθρων 5 παρ.1 και 16 παρ.5 του Συντάγματος. Η ανωτέρω υποχρέωση δεν αναιρέθηκε ούτε από την ένταξη των Τ.Ε.Ι. στη βαθμίδα της ανώτατης εκπαίδευσης, διότι τα τελευταία εξακολούθησαν να διαφοροποιούνται από τα αντίστοιχα ιδρύματα του «πανεπιστημιακού τομέα», ως προς τον ρόλο και την αποστολή τους, εξαιτίας δε της διαφοροποίησης αυτής, δεν εξομοιώθηκαν τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχιούχων Τ.Ε.Ι. με αυτά των πτυχιούχων Α.Ε.Ι., ούτε από τις εν τω μεταξύ επελθούσες οργανωτικές μεταβολές και, ειδικότερα, τη συγχώνευση Τμημάτων Μηχανικών Ανακαίνισης και Αποκατάστασης Κτιρίων των Τ.Ε.Ι. Λάρισας και Πάτρας, από τα οποία αποφοίτησαν οι ενάγοντες, με άλλα Τμήματα Τ.Ε.Ι. και τη συνακόλουθη ένταξή τους στο Τ.Ε.Ι. Θεσσαλίας και το Τ.Ε.Ι. Δυτικής Ελλάδας με τα π.δ. 83/2013 και π.δ. 94/2013, αντίστοιχα. Εξάλλου, οι αγωγικές αξιώσεις των εναγόντων αφορούν την αναγνώριση της υποχρέωσης του εναγομένου να καταβάλει χρηματική ικανοποίηση για την αποκατάσταση της ηθικής τους βλάβης, η οποία προκλήθηκε από τη διαρκή, μέχρι και την επίδοση της κρινόμενης αγωγής [πρβλ. ΣτΕ 7μ. 80/2013, βλ. ΔΕφΑθ 671/2021] παράνομη παράλειψη των οργάνων του να εκδώσουν το αναγκαίο για την κατοχύρωση των ενδίκων επαγγελματικών δικαιωμάτων προεδρικό διάταγμα και, κατά τούτο, δεν είχαν υποπέσει στην κατ’ άρθρο 140 παρ. 1 και 141 του ν. 4270/2014 παραγραφή μέχρι την επίδοση της κρινόμενης αγωγής προς το Ελληνικό Δημόσιο (άρθρο 75 παρ. 2 εδ. α του Κ.Δ.Δ.), η δε περί του αντιθέτου προβαλλόμενη ένσταση του εναγομένου είναι απορριπτέα ως αβάσιμη. Περαιτέρω, λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι, από την παράνομη παράλειψη των αρμοδίων οργάνων του εναγομένου να εκδώσουν το απαιτούμενο προεδρικό διάταγμα για το καθορισμό των επαγγελματικών δικαιωμάτων των Τμημάτων Μηχανικών Ανακαίνισης και Αποκατάστασης Κτιρίων, οι ενάγοντες υπέστησαν επί μακρόν ψυχολογική ταλαιπωρία, οφειλόμενη στην αβεβαιότητα ως προς την επαγγελματική τους προοπτική και αποκατάσταση στον τομέα των σπουδών τους, συνεκτιμώντας δε, πάντως, ότι δεν νοείται απώλεια μη κατοχυρωθείσας επαγγελματικής ύλης, το Δικαστήριο κρίνει ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις επιδίκασης σε καθέναν από τους ενάγοντες εύλογης χρηματικής ικανοποίησης, λόγω επελθούσας ηθικής βλάβης, ποσού 2.000 ευρώ, κατά μερική αποδοχή του αγωγικού αιτήματος, νομιμοτόκως με το επιτόκιο που ορίζεται στην παρ. 1 του άρθρου 45 του ν. 4607/2019 (Α΄ 65) έως την πλήρη εξόφληση.