Παράσταση για λογαριασμό παρεμβαίνοντος-Με την απόφαση ΣτΕ 990/2021, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι η απόφαση ορισμού του Προέδρου της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (ΟΚΕ) αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη, υποκείμενη σε αίτηση ακύρωσης, ενώ αναγνώρισε έννομο συμφέρον της ΓΣΕΕ να την προσβάλει. Ερμήνευσε ότι, κατά την τρίτη ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου, μπορεί να επιλεγεί και υποψήφιος που δεν είχε προταθεί από την πλειοψηφία της αρμόδιας ομάδας. Ωστόσο, έκρινε ότι η εκλογή προϋποθέτει την απόλυτη πλειοψηφία του συνόλου των μελών της ΟΚΕ και όχι απλώς των παρόντων. Επειδή ο εκλεγείς Πρόεδρος δεν συγκέντρωσε την απαιτούμενη απόλυτη πλειοψηφία, η απόφαση ορισμού του κρίθηκε μη νόμιμη και ακυρώθηκε.

Δεν θεσπίζεται αρμοδιότητα του Δ.Σ. του ΜΤΠΥ προς έκδοση κανονιστικών πράξεων με περιεχόμενο τον καθορισμό των προϋποθέσεων λήψης του μερίσματος ή την ύπαρξη ή ανυπαρξία υποχρεώσεων των ασφαλισμένων ή μερισματούχων σχετικά με την καταβολή εισφορών. Ο μερισματούχος, όταν επαναδιοριστεί ως δημόσιος υπάλληλος, ανακτά την ιδιότητα του μετόχου και παύει να είναι μερισματούχος, οπότε παύει να λαμβάνει το μέρισμά του και υπάγεται εκ νέου στην ασφάλιση του ΜΤΠΥ, καταβάλλοντας εισφορές. Το άρθρο 58 του ΣΚ εφαρμόζεται αναλόγως και ως προς τους μερισματούχους του ΜΤΠΥ που επανέρχονται στην υπηρεσία σε θέση δημοσίου υπαλλήλου, εφόσον έχουν αναλάβει υπηρεσία πριν από τις 12.5.2016 και μέχρι το τελευταίο αυτό χρονικό σημείο. Στους επαναδιορισθέντες μερισματούχους του ΜΤΠΥ παρέχεται το δικαίωμα να επιλέξουν αν θα διακοπεί το μέρισμά τους για όσο χρόνο εργάζονται και λαμβάνουν αποδοχές, ή αν θα τους καταβάλλεται συγχρόνως το μέρισμα και οι αποδοχές τους, οπότε ο χρόνος υπηρεσίας δεν αναγνωρίζεται ως συντάξιμος, ενώ καταβάλλονται οι προβλεπόμενες εισφορές. Η προσβαλλόμενη απόφαση θέτει νέες αυτοτελείς κανονιστικές ρυθμίσεις, για τη θέσπιση των οποίων δεν είχε αρμοδιότητα το Δ.Σ. Εφόσον η πράξη αυτή δεν έχει δημοσιευθεί στο ΦΕΚ είναι ανυπόστατη και πρέπει να ακυρωθεί. Με προσβαλλόμενη απόφασή του το ΔΣ του Ταμείου δεν επεκτείνει την εφαρμογή του άρθρου 42 του ν. 4578/2018 στους επαναδιορισθέντες στο Δημόσιο πριν από τις 12.5.2016 μερισματούχους και αποτελεί, κατά το μέρος αυτό, απλή ερμηνευτική εγκύκλιο, στερούμενη εκτελεστότητας. Η ένδικη διαφορά είναι ακυρωτική, υπαγόμενη στην αρμοδιότητα του Α’ Τμήματος του ΣτΕ. Με έννομο συμφέρον ασκούν την αίτηση τα αιτούντα νομικά πρόσωπα, που αποτελούν συνδικαλιστικές οργανώσεις, και οι αιτούσες επικαλούμενες την ιδιότητα του δημόσιου υπαλλήλου-μετόχου του ΜΤΠΥ. Δεκτή η αίτηση ακύρωσης.

Εκπαιδευτικοί και διαδικασία ηλεκτρονικής ψηφοφορίας για την εκλογή αιρετών εκπροσώπων στα Υπηρεσιακά Συμβούλια. Το άρθρο 22 παρ. 3 του ν. 4728/2020, κατ’ επίκληση του οποίου εκδόθηκε η κυα Φ.350/51/139940/Ε3/2020,είναι σύμφωνο με το άρθρο 43 παρ. 2 του Συντάγματος, όπως και το άρθρο 288 του ν. 4738/2020, κατ’ επίκληση του οποίου εκδόθηκε η κυα Φ.350/54/147139/Ε3/2020. Αβάσιμα προβάλλεται ότι η τελευταία κυα, κατά το μέρος που προβλέπει τη συγκρότηση εφορευτικών επιτροπών, ακόμη και χωρίς τη συμμετοχή εκπροσώπων των συνδικαλιστικών οργανώσεων, αντίκειται στο άρθρο 23 παρ. 1 του Συντάγματος. Το άρθρο 13 παρ. 1 περ. γ΄ του ν. 4624/2019 δεν τυγχάνει εφαρμογής. Αν οι υποψήφιοι συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία σε συνδυασμούς που καταρτίζονται από συνδικαλιστικές οργανώσεις, η αποκάλυψη της συμμετοχής τους σε αυτές έχει γίνει από το ίδιο το υποκείμενο των δεδομένων ή με τη ρητή συγκατάθεσή του. Δεν προβλέπεται στάδιο διαβούλευσης με τους φορείς, τους οποίους αφορά η ρύθμιση. Δεν προκύπτει αντίθεση προς το άρθρο 35 παρ. 1 του Κανονισμού 2016/679 από τη μη διενέργεια εκτίμησης αντικτύπου πριν από τη ψήφιση του άρθρου 22 του ν. 4728/2020 ή πάντως πριν από την έκδοση της κυα Φ.350/51/139940/Ε3/2020. Δεν προκύπτει ότι με τη μέθοδο της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας ενδέχεται να πλήττεται ανεπανόρθωτα κάποιο από τα δικαιώματα των υποκειμένων των δεδομένων, όπως η εμπιστευτικότητα της ψήφου. Η εκλογική διαδικασία δεν αποτελεί έκφανση της συνδικαλιστικής ελευθερίας των εκπαιδευτικών και τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα των εκλογέων και υποψηφίων δεν ανήκουν στην ειδική κατηγορία των δεδομένων του άρθρου 9 παρ. 1 του Κανονισμού, για τα οποία απαγορεύεται η επεξεργασία. Αβάσιμα προβάλλεται ότι τίθεται σε κίνδυνο η ασφάλεια, ο απόρρητος χαρακτήρας, η ακεραιότητα των δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα των εκλογέων, καθώς και η μυστικότητα και η καθολικότητα της ψηφοφορίας. Ο νομοθέτης δεν κωλυόταν από την αρχή της ασφάλειας δικαίου να μεταβάλει τον τρόπο ψηφοφορίας, με γενικές και απρόσωπες ρυθμίσεις, και για την ήδη αρξαμένη εκλογική διαδικασία έτους 2020. Δεν προκύπτει ότι οι δηλώσεις των υποψηφίων υποβλήθηκαν υπό ουσιώδη πλάνη. Δεν συνέτρεχε περίπτωση επανάληψης της εκλογικής διαδικασίας λόγω της μεγάλης αποχής. Εφόσον οι δηλώσεις απόσυρσης των συνδυασμών υποβλήθηκαν μετά την έκδοση των πράξεων ανακήρυξης, η Διοίκηση δεν είχε υποχρέωση να προβεί στην τροποποίηση των οικείων πράξεων οίκοθεν.

Διαδικασία αξιολόγησης και επιλογής των υποψηφίων προϊσταμένων Γενικών Διευθύνσεων και των Διευθύνσεων του e-ΕΦΚΑ. Η αιτούσα «Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Εργαζομένων Εθνικού Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (Π.Ο.Σ.Ε. - Ε.Φ.Κ.Α.)» με έννομο συμφέρον ασκεί την αίτηση ακύρωσης. Αντίθετη μειοψηφία. Παραδεκτά αμφισβητείται η συνταγματικότητα των παρ. 8 και 9 του άρθρου 3 του ν. 4892/2022. Η κατ’ εφαρμογή του άρθρου 3 παρ. 8 του ν. 4892/2022 αυτοδίκαιη παύση της ασκήσεως των καθηκόντων των Προϊσταμένων των Γενικών Διευθύνσεων του e-Ε.Φ.Κ.Α. εκ μέρους των υπαλλήλων που είχαν τοποθετηθεί στις θέσεις αυτές αλλά δεν επιλέγονται εκ νέου, δεν παραβιάζει το άρθρο 103 παρ. 4 του Συντάγματος. Απορριπτέος ο λόγος περί αντιθέσεως της παρ. 9 του άρθρου 3 του ν. 4892/2022 στις αρχές της χρηστής διοικήσεως και της προστατευόμενης εμπιστοσύνης. Η νομοθετική εξουσιοδότηση που παρέχεται στο Δ.Σ. του e-Ε.Φ.Κ.Α. με το εδ. α΄ της παρ. 1 του άρθρου 39 του ν. 4892/2022 είναι ειδική και ορισμένη. Αβάσιμα προβάλλεται αντίθεση της παρ. 5 του άρθρου 3 του ν. 4892/2022 προς το άρθρο 103 παρ. 4 του Συντάγματος. Η Τριμελής Επιτροπή Επιλογής του άρθρου 3 παρ. 5 του ν. 4892/2022 παρέχει επαρκείς εγγυήσεις αντικειμενικότητας, ανεξαρτησίας και αμεροληψίας, η δε συμμετοχή του Διοικητή του e-Ε.Φ.Κ.Α. ως προέδρου της Επιτροπής δεν προσκρούει σε κάποια συνταγματική αρχή. Ανεκτή συνταγματικώς η νομοθετική ρύθμιση του άρθρου 3 του ν. 4892/2022, σύμφωνα με την οποία είναι δυνατή η κατάληψη θέσεως Προϊσταμένου Γενικής Διευθύνσεως του e-Ε.Φ.Κ.Α., ο οποίος υπάγεται στο πεδίο εφαρμογής του ν. 4765/2021, με διαδικασία διορισμού μη υπαγόμενη στον έλεγχο του ΑΣΕΠ. Για όλες τις επίδικες θέσεις δύναται να υποβληθεί αίτηση υποψηφιότητας από υπαλλήλους ή λειτουργούς ή εργαζομένους σε φορείς του δημοσίου τομέα, όπως αυτός ορίζεται στο άρθρο 14 παρ. 1 του ν. 4270/2014, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμοί του κεφαλαίου Α΄ του ν. 3429/2005. Η έκδοση της πράξεως της Επιτροπής της 33/2006 ΠΥΣ δεν αποτελεί προϋπόθεση για την έκδοση των προκηρύξεων για την επιλογή των Προϊσταμένων των Γενικών Διευθύνσεων. Με τα άρθρα 3 επομ. του ν. 4892/2022 και της αποφάσεως του Δ.Σ. του e-Ε.Φ.Κ.Α., εισάγεται σύστημα επιλογής των υποψηφίων, που βασίζεται στη μοριοδότηση τυπικών προσόντων και της προφορικής (δομημένης) συνεντεύξεως ενώπιον Τριμελούς Επιτροπής. Με την προσβαλλόμενη απόφαση του Δ.Σ. καθορίζονται επαρκώς οι αξιολογούμενες δεξιότητες και τα προσόντα των υποψηφίων και προσδιορίζεται η θεματική και η διαδικασία της συνεντεύξεως. Όλοι οι υποψήφιοι, είτε είναι υπάλληλοι του e-Ε.Φ.Κ.Α. είτε όχι, θα αξιολογηθούν με βάση τα αυτά κριτήρια και θα μοριοδοτηθούν με τον ίδιο τρόπο. Καμία συνταγματική διάταξη ή αρχή δεν υποχρεώνει τον νομοθέτη να προβλέψει ότι στην ένδικη διαδικασία υπολογίζεται αποκλειστικά ο χρόνος προϋπηρεσίας στον e-Ε.Φ.Κ.Α. Η αξιολόγηση της καταλληλότητας των κριτηρίων επιλογής και του ύψους της μοριοδοτήσεως που ο τυπικός και ο κανονιστικός νομοθέτης υιοθέτησαν, εκφεύγει του ακυρωτικού ελέγχου. Εν μέρει κατάργηση της δίκης, απορρίπτεται η αίτηση ακύρωσης.

Συνδικαλιστικές οργανώσεις. Αίτηση αναστολής εκτέλεσης της οδηγίας του Διοικητή της ΑΑΔΕ, κατά το μέρος που διευκρινίζεται ότι, όπου στο καταστατικό των δευτεροβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων προβλέπεται Εκτελεστική Επιτροπή, το δικαίωμα συνδικαλιστικής άδειας απουσίας αναφέρεται στα μέλη αυτής. Η έλλειψη εκτελεστού χαρακτήρα της προσβαλλόμενης πράξης δεν είναι πρόδηλη και δεν συντρέχει λόγος απόρριψης της κρινόμενης αιτήσεως, λόγω απαραδέκτου της αιτήσεως ακυρώσεως. Η βλάβη που οι αιτούντες επικαλούνται ότι θα επέλθει, λόγω της μη χορήγησης στα μέλη του Γενικού Συμβουλίου αδειών απουσίας, δεν παρίσταται ανεπανόρθωτη ή δυσχερώς επανορθώσιμη, διότι τα μέλη αυτά μπορούν είτε να κάνουν προσωρινά χρήση της κανονικής τους αδείας, είτε να ζητήσουν από την Υπηρεσία τους την παροχή διευκολύνσεων, για να ασκήσουν ανεμπόδιστα το συνδικαλιστικό τους δικαίωμα. Τυχόν άρνηση της Διοίκησης να τους χορηγήσει τις σχετικές άδειες ή διευκολύνσεις μπορεί να προσβληθεί με το προσήκον ένδικο βοήθημα. Απορρίπτεται η αίτηση.

Με την υπόψη απόφαση απερρίφθη αίτηση αναστολής των συνδικαλιστικών οργανώσεων κατά της απόφασης κατακύρωσης του διαγωνισμού για την ανάδειξη αναδόχου αγοράς νέου κτιρίου προς μεταστέγαση των υπηρεσιών του ΝΠΔΔ που υπηρετούν οι υπάλληλοι των οποίων τα συμφέροντα τούτες προασπίζονται. Η Επιτροπή Αναστολών, σταθμίζοντας αφενός το δημόσιο συμφέρον που εξυπηρετείται από την προσβαλλόμενη απόφαση περί κατακύρωσης του διαγωνισμού για την αγορά ακινήτου και την διαμόρφωσή του για τις ανάγκες της μεταστέγασης του συνόλου των υπηρεσιών του οικείου ΝΠΔΔ σε ένα κτίριο, όπως επιβάλλεται για οργανωτικούς λόγους, ενόψει και των αρμοδιοτήτων του, και αφετέρου τη βλάβη που ισχυρίζονται οι αιτούσες ότι θα επέλθει στα μέλη τους, υπαλλήλους του οικείου ΝΠΔΔ κρίνει ότι δεν δικαιολογείται η χορήγηση της αιτούμενης αναστολής. Και τούτο, διότι δεν συνιστά δυσεπανόρθωτη ή, πολλώ μάλλον, ανεπανόρθωτη βλάβη η ανατροπή της καθημερινότητας των υπαλλήλων του νομικού προσώπου και ενδεχομένως του οικογενειακού και οικονομικού προγραμματισμού τους από την μεταστέγαση των υπηρεσιών σε κτίριο που κείται σε απόσταση από το υφιστάμενο κτίριο, στο οποίο στεγάζεται η πλειοψηφία των υπηρετούντων στην κεντρική υπηρεσία, οι δε προβαλλόμενοι ισχυρισμοί περί της διοικητικής και οικονομικής επιβάρυνσης της υπηρεσίας λόγω νέας μετεγκατάστασης σε περίπτωση αποδοχής της αιτήσεως ακυρώσεως είναι απορριπτέοι ως προβαλλόμενοι εκ συμφέροντος τρίτου. Περαιτέρω, η βλάβη, η οποία, κατά τις αιτούσες, επιβάλλει τη χορήγηση της αιτούμενης αναστολής και αφορά στην επίκληση λόγων ασφαλείας σχετικά με την πρόσβαση στο ακίνητο από τον σταθμό μετρό που βρίσκεται εγγύτερα στο κτίριο και την γειτνίαση με πρατήριο υγρών καυσίμων, δεν συνδέεται με την προσβαλλόμενη απόφαση περί ολοκλήρωσης του διαγωνισμού για την αγορά και διαμόρφωση του ακινήτου, διότι δεν σχετίζεται με προδιαγραφές που είχαν τεθεί με την επίδικη διακήρυξη ως προς την επιλεξιμότητα του ζητούμενου ακινήτου. Εντούτοις, η εξασφάλιση ομαλής πρόσβασης στο ακίνητο για τους υπαλλήλους της υπηρεσίας, αλλά και για το εξυπηρετούμενο κοινό, καθώς και η λήψη μέτρων προστασίας λόγω γειτνίασης με επιχειρήσεις που κατά κοινή πείρα ενέχουν βαθμό επικινδυνότητας κατά τη λειτουργία τους και εκ του νόμου υποχρεούνται σε λήψη ειδικών μέτρων ασφαλείας, αποτελεί υποχρέωση της υπηρεσίας. Ως εκ τούτου, το οικείο ΝΠΔΔ οφείλει, πριν την έκδοση απόφασης μετεγκατάστασης, σε συνεργασία και με άλλες αρμόδιες υπηρεσίες, να λάβει μέτρα, ώστε να εξασφαλίσει την ομαλή πρόσβαση από και προς τους σταθμούς μέσων σταθερής τροχιάς που εξυπηρετούν το εν λόγω ακίνητο και να διασφαλίσει εγκαίρως ότι το γειτνιάζον πρατήριο υγρών καυσίμων θα λάβει τα κατά νόμο τυχόν απαιτούμενα μέτρα προστασίας.

Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, με την απόφαση 613/2026, απέρριψε ως απαράδεκτη αίτηση ακυρώσεως συνδικαλιστικών οργανώσεων εργαζομένων στον Ε.Ο.Π.Υ.Υ. κατά ρυθμίσεων που προβλέπουν την εξαίρεση συγκεκριμένων κατηγοριών παρόχων υγείας από το υφιστάμενο σύστημα δειγματοληπτικού ελέγχου και την υπαγωγή τους σε έλεγχο και εκκαθάριση δαπανών σε πραγματικό χρόνο από ιδιωτικούς ελεγκτικούς φορείς. Η πλειοψηφία έκρινε ότι οι προσβαλλόμενες πράξεις αφορούν, κατά βάση, τον τρόπο οργάνωσης και λειτουργίας της υπηρεσίας και δεν θίγουν ευθέως εργασιακά ή υπηρεσιακά δικαιώματα των υπαλλήλων του Οργανισμού, αφού ο Ε.Ο.Π.Υ.Υ. διατηρεί εποπτικό ρόλο και η τελική πράξη εκκαθάρισης εξακολουθεί να εκδίδεται από την αρμόδια υπηρεσία του. Κατά τη μειοψηφία, αντιθέτως, οι αιτούσες συνδικαλιστικές οργανώσεις είχαν έννομο συμφέρον, διότι οι ρυθμίσεις μεταβάλλουν ουσιωδώς και δυσμενώς την υπηρεσιακή κατάσταση των υπαλλήλων του Ε.Ο.Π.Υ.Υ.: αφαιρούν σημαντικό τμήμα του διοικητικού και οικονομικού ελέγχου από τα δημόσια όργανα και το αναθέτουν σε ιδιωτικούς φορείς, ενώ οι υπάλληλοι που υπογράφουν την τελική εκκαθάριση και τις εντολές πληρωμής εξακολουθούν να φέρουν δημοσιολογιστική ευθύνη χωρίς αντίστοιχη ουσιαστική εξουσία ελέγχου επί του πορίσματος του ιδιώτη ελεγκτή. Για τον λόγο αυτό, κατά τη μειοψηφία, η αίτηση έπρεπε να θεωρηθεί παραδεκτή και να εξεταστεί στην ουσία της.

Η Επιτροπή Αναστολών του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε ότι λόγοι δημοσίου συμφέροντος, αναγόμενοι στην ανάγκη ομαλής και εύρυθμης λειτουργίας του οικείου ΝΠΔΔ επιβάλλουν κατ’ αρχήν την άμεση εκτέλεση της προσβαλλόμενης πράξης διορισμού του Προέδρου και των μελών του νέου Διοικητικού του Συμβουλίου (πρβλ. ΕΑ 52/2021, 156/2017). Η βλάβη δε που επικαλούνται οι αιτούντες από τη λήψη από το Διοικητικό Συμβούλιο του οικείου ΝΠΔΔ αποφάσεων καίριων για την ίδια και τους εργαζομένους της, χωρίς τη συμμετοχή του δεύτερου και –κατ’ αναπλήρωση αυτού– του τρίτου αιτούντος ως εκπροσώπων τους, δεν απορρέει άμεσα από την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά συνιστά εικαζόμενη συνέπεια μελλοντικών πράξεων του εν λόγω Διοικητικού Συμβουλίου (πρβλ. ΕΑ 52/2021, 156/2017, 231/2014, 1302/2010, 1323, 1241/2007, 396, 322/2005). Υπό τα δεδομένα αυτά, δεν συντρέχουν εν προκειμένω λόγοι σοβαρής και ανεπανόρθωτης βλάβης οι οποίοι θα δικαιολογούσαν τη χορήγηση της ζητούμενης αναστολής, κατ’ εξαίρεση του κανόνα της άμεσης εκτέλεσης της προσβαλλόμενης πράξης για λόγους δημοσίου συμφέροντος. Εξ άλλου, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμο το ειδικότερο αίτημα των αιτούντων να διαταχθεί, ως κατάλληλο μέτρο, κατά το άρθρο 52 παρ. 8 του π.δ. 18/1989, η παροχή από τη Διοίκηση της δυνατότητας συμμετοχής και ψήφου στις συνεδριάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου του οικείου ΝΠΔΔ του δεύτερου και –κατ’ αναπλήρωση αυτού– του τρίτου αιτούντος, ως εκπροσώπων των εργαζομένων της εν λόγω δημόσιας υπηρεσίας, διότι τούτο θα συνιστούσε ουσιαστικώς πλήρη –έστω και προσωρινή– ικανοποίηση του αιτήματος της κύριας δίκης, καθ’ υποκατάσταση της Διοίκησης, και διαμόρφωση πραγματικής κατάστασης μη υφιστάμενης κατά τον χρόνο έκδοσης της προσβαλλόμενης πράξης (πρβλ. ΕΑ 176/2025, 144/2019 5μ., 54/2017).

Το Μονομελές Εφετείο Αθηνών, με τις υπόψη αποφάσεις του απέρριψε ισάριθμες εφέσεις του Ελληνικού Δημοσίου που στρέφονταν κατά της ΑΔΕΔΥ και επικύρωσε τις πρωτόδικες κρίσεις, σύμφωνα με τις οποίες δεν είναι επιτρεπτή η προληπτική δικαστική απαγόρευση μελλοντικής απεργίας με το ίδιο περιεχόμενο και τους ίδιους σκοπούς. Το Δικαστήριο θεμελίωσε την κρίση του στις συνταγματικές εγγυήσεις της συνδικαλιστικής ελευθερίας και του δικαιώματος απεργίας (άρθρο 23 παρ. 2 Συντάγματος), στην αρχή της αναλογικότητας και της αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας, καθώς και στο άρθρο 11 της ΕΣΔΑ, όπως ερμηνεύεται από τη νομολογία του ΕΔΔΑ, κρίνοντας ότι μια γενική και προληπτική απαγόρευση μελλοντικών απεργιακών κινητοποιήσεων θα συνιστούσε υπέρμετρο περιορισμό του πυρήνα του συνδικαλιστικού δικαιώματος. Οι αποφάσεις έχουν ιδιαίτερη σημασία για το συνδικαλιστικό δίκαιο, καθώς επιβεβαιώνουν ότι η δικαστική προστασία δεν μπορεί να εκτείνεται σε υποθετικές μελλοντικές κινητοποιήσεις, χωρίς συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά, και ότι η προστασία της συνδικαλιστικής δράσης κατοχυρώνεται τόσο από το Σύνταγμα όσο και από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.