ΑΔΕΙΑ ΑΝΑΤΡΟΦΗΣ ΤΕΚΝΟΥ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΑΔΕ

Με την Α473/2025 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Πειραιά έγινε δεκτή αίτηση ακύρωσης υπαλλήλου υπηρετούντος στην ΑΑΔΕ κατά απορριπτικής απάντησης στο αίτημά του να του χορηγηθεί άδεια ανατροφής τέκνου, με το σκεπτικό ότι η σύζυγός του είχε λάβει την ειδική άδεια προστασίας μητρότητας του άρθρου 142 ν.3655/2008:

“8. Επειδή, από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων, ερμηνευόμενων υπό το πρίσμα του άρθρου 21 του Συντάγματος, με το οποίο, όπως προεκτέθηκε, θεσπίζεται ιδιαίτερη προστασία της μητρότητας, της παιδικής ηλικίας και της οικογένειας, συνάγεται ότι η ειδική άδεια προστασίας της μητρότητας του άρθρου 142 ν. 3655/2008 (ήδη άρθρου 228 Κ.Α.Ε.Δ.) αφενός διαφοροποιείται από τις άδειες του άρθρου 37 ν. 4808/2021, ήδη 229 Κ.Α.Ε.Δ. και του άρθρου 28 ν. 4808/2021, ήδη 221 Κ.Α.Ε.Δ., αφετέρου δεν συνιστά όμοια διευκόλυνση αυτής που προβλέπεται στο άρθρο 53 παρ. 2 του ΥΚ, κατά την έννοια της παρ. 3 του ίδιου άρθρου (βλ. και ΔΕΑ 2587/2024). Και τούτο διότι: α) σκοπός της άδειας του άρθρου 142 ν. 3655/2008, όπως προκύπτει τόσο από την γραμματική ερμηνεία του τίτλου αυτής («ειδική παροχή προστασίας της μητρότητας»), όσο και από την τελολογική ερμηνεία της, σύμφωνα και με όσα αναπτύσσονται στην οικεία αιτιολογική έκθεση, είναι η προστασία της ευάλωτης κατηγορίας των μητέρων που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα, προκειμένου να εξασφαλιστεί ότι για περισσότερο χρόνο δεν θα διαταράσσονται οι σχέσεις-μητέρας βρέφους από την σώρευση βαρών που προκύπτουν από τη ταυτόχρονη άσκηση του επαγγέλματος (πρβλ. και απόφαση ΔΕΕ της 14ης Απριλίου 2005, Επιτροπή κατά Μεγάλου Δουκάτου Λουξεμβούργου, υπόθεση C-519/2003), β) δικαιούχος της ειδικής άδειας και παροχής προστασίας της μητρότητας, είναι μόνον η εργαζόμενη μητέρα που πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 142 του ν. 3655/2008, ο τρόπος δε άσκησης του σχετικού δικαιώματος συνιστά αποκλειστικά δικό της δικαίωμα, αφού η μεταβίβαση ή μη μέρους της άδειας στον πατέρα εμπίπτει στη δική της και μόνο απόφαση, όπως συνάγεται και από την προαναφερθείσα 47360/2023 υπουργική απόφαση, γ) η ως άνω άδεια δεν συνεπάγεται λήψη των αποδοχών εργασίας, αλλά επιδοτείται από τον ΟΑΕΔ (νυν ΔΥΠΑ) με μηνιαίο ποσό ίσο με τον κατώτατο μισθό, όπως κάθε φορά καθορίζεται, πλέον δώρων εορτών και επιδόματος αδείας και δ) λαμβάνεται σωρευτικά με την άδεια του άρθρου 37 ν. 4808/2021 (μειωμένο ωράριο για 30 μήνες ή ισόχρονη άδεια κατόπιν συμφωνίας με τον εργοδότη) και του άρθρου 28 ν. 4808/2021 (γονική άδεια 4 μηνών). Αντιθέτως, η προβλεπόμενη στο άρθρο 53 παρ. 2 του Υ.Κ. εννεάμηνη άδεια: α) δεν αποσκοπεί στην προστασία της μητρότητας αλλά στην διευκόλυνση των δικαιούχων γονέων όσον αφορά στην φροντίδα και ανατροφή των τέκνων τους, όπως εξάλλου προκύπτει και από τον τίτλο του άρθρου («Διευκολύνσεις υπαλλήλων με οικογενειακές υποχρεώσεις»), β) αποτελεί αυτοτελές δικαίωμα τόσο της μητέρας όσο και του πατέρα, που ασκείται με κοινή τους δήλωση, γ) συνεπάγεται για τον δικαιούχο γονέα, για όσο χρόνο ασκεί το δικαίωμά του, τη λήψη πλήρων των αποδοχών της θέσης του και δ) χορηγείται εναλλακτικά και όχι σωρευτικά του μειωμένου ωραρίου της ίδιας διάταξης.

..
10. Επειδή, με την κρινόμενη αίτηση, ο αιτών στρέφεται κατά των ως άνω πράξεων και ζητεί την ακύρωσή τους, προβάλλοντας, μεταξύ άλλων, ότι το αίτημά του απορρίφθηκε με μη νόμιμη και πλημμελή αιτιολογία, διότι στηρίζεται σε εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 53 παρ. 3 του Υπαλληλικού Κώδικα, καθώς η ειδική άδεια προστασίας μητρότητας του άρθρου 142 ν. 3655/2008, που έλαβε η σύζυγός του, δεν αποτελεί «όμοια διευκόλυνση» με την άδεια ανατροφής τέκνου του ως άνω άρθρου και, συνεπώς, δεν μπορεί να συμψηφιστεί με αυτή.

11. Επειδή, όπως προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου, η σύζυγος του αιτούντος έλαβε μόνον την ειδική παροχή προστασίας μητρότητας του άρθρου 142 ν. 3655/2008, η οποία, όπως εκτέθηκε αναλυτικά κατά την ερμηνεία των κρίσιμων νομικών διατάξεων (βλ. ιδίως την 8η σκέψη της παρούσας), δεν συνιστά όμοια διευκόλυνση της ένδικης και προβλεπόμενης στο άρθρο 53 παρ. 2 του ΥΚ άδειας, κατά την έννοια της παρ. 3 του ίδιου άρθρου. Συνεπώς, μη νομίμως αρνήθηκε η Διοίκηση να χορηγήσει στον αιτούντα, με την προαναφερθείσα αιτιολογία, την εννεάμηνη άδεια ανατροφής τέκνου του άρθρου 53 παρ. 2 του Υπαλληλικού Κώδικα, όπως βασίμως προβάλλεται. Κατόπιν αυτών, οι προσβαλλόμενες πράξεις πρέπει να ακυρωθούν και να αναπεμφθεί η υπόθεση στην Διοίκηση για νέα νομίμως αιτιολογημένη κρίση, ενώ παρέλκει ως αλυσιτελής η εξέταση των λοιπών προβαλλόμενων λόγων ακυρώσεως”.