Το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, με τις αποφάσεις 681/2026 και 454/2026, επικύρωσε τις πρωτόδικες αποφάσεις που αναγνώρισαν στους κτηνιάτρους του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων δικαίωμα στο επίδομα επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας. Έκρινε ότι, λόγω των καθηκόντων τους, εκτίθενται καθημερινά σε σοβαρούς βιολογικούς, χημικούς και επαγγελματικούς κινδύνους, αντίστοιχους με εκείνους των ήδη δικαιούχων ειδικοτήτων (σφαγέων, εκδορέων και συντηρητών πειραματόζωων). Βασίστηκε στις υπηρεσιακές βεβαιώσεις που αποδείκνυαν την έκθεσή τους σε ζωοανθρωπονόσους, μολυσματικό υλικό, νεκροψίες και επικίνδυνες ουσίες, καθώς και στο πόρισμα της Διυπουργικής Επιτροπής του 2022, που τους ενέτασσε στους δικαιούχους του επιδόματος. Το Δικαστήριο έκρινε ότι κρίσιμο κριτήριο είναι η έκθεση σε υγειονομικούς κινδύνους και όχι η σωματική καταπόνηση. Συνεπώς, ο αποκλεισμός των κτηνιάτρων από το επίδομα παραβίαζε τη συνταγματική αρχή της ισότητας και επιβαλλόταν η εφαρμογή της ευνοϊκής διάταξης και υπέρ αυτών.

Με την υπόψη απόφαση κρίθηκε ότι από τις προσκομισθείσες βεβαιώσεις των Προϊσταμένων των υπηρεσιών των εκκαλούντων, οι οποίες αποτελούν δημόσια έγγραφα κατά τη διάταξη του άρθρου 169 παρ. 1 του Κ.Δ.Δ. και φέρουν την αποδεικτική ισχύ του άρθρου 171 του Κ.Δ.Δ., ήτοι αποτελούν πλήρη απόδειξη για όσα βεβαιώνονται σε αυτά, είτε ότι ενήργησε ο συντάκτης τους είτε ότι έγιναν ενώπιον του, ως προς τα οποία είναι δυνατή η ανταπόδειξη μόνο εφόσον τα έγγραφα αυτά προσβληθούν ως πλαστά, προκύπτει ότι όλοι οι εκκαλούντες είναι επιφορτισμένοι με επικίνδυνα για την υγεία τους καθήκοντα, καθώς κατά τον εμβολιασμό των ζώων, κατά τη λήψη δειγμάτων αίματος και ιστών από ύποπτα ή ασθενή ή νεκρά ζώα, κατά τον προ σφαγής έλεγχο ασθενών ζώων, κατά τον κρεοσκοπικό έλεγχο στα σφάγια και κατά τον έλεγχο, εν γένει, προϊόντων ζωικής προέλευσης έρχονται σε άμεση επαφή με ασθενή ζώα, με παθολογικό υλικό ενδεχομένως μολυσμένο από πληθώρα παθογόνων παραγόντων (μικρόβια, βακτήρια, ιοί, παράσιτα κ.ά.) που προκαλούν ζωοανθρωπονόσους, καθώς και με δυνητικά μολυσμένα προϊόντα και υποπροϊόντα ζωικής προέλευσης, ο συνήθης δε χώρος παροχής της εργασίας τους είναι οι μεγάλες κτηνοτροφικές μονάδες, τα πτηνοτροφεία, τα σφαγεία, οι ψυκτικοί θάλαμοι κ.λπ., ήτοι εν γένει χώροι μειωμένης υγιεινής, λόγω της άμεσης επαφής με ζώα και προϊόντα ζωικής προέλευσης, που εγκυμονούν αυξημένους κινδύνους για την υγεία. Ενόψει των ανωτέρω, και συνεκτιμωμένου του ότι με το 35/18.1.2022 πόρισμα της Διυπουργικής Επιτροπής «για τη Μεταρρύθμιση καθεστώτος χορήγησης επιδόματος επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας» που κατατέθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών, οι κτηνίατροι κατατάσσονται στην κατηγορία Γ΄ δικαιούχων του εν λόγω επιδόματος, το Δικαστήριο κρίνει ότι η απασχόληση των εκκαλούντων στην εφεσίβλητη συνεπάγεται την έκθεσή τους στους ίδιους υγειονομικούς κινδύνους με τους συντηρητές πειραματόζωων των νοσοκομείων και τους σφαγείς και εκδορείς ζώων και πτηνών. Επομένως, ο αποκλεισμός αυτών από την καταβολή του επιδόματος επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας συνιστά αδικαιολόγητη δυσμενή διάκριση του νόμου σε βάρος τους. Κατόπιν τούτων, προς αποκατάσταση της παραβιασθείσας, κατά τα ανωτέρω, συνταγματικής αρχής της ισότητας, πρέπει να εφαρμοστεί η ευνοϊκή διάταξη του άρθρου 15 παρ. 1 του ν. 4024/2011 και ως προς τους εκκαλούντες, όπως βασίμως προβάλλουν με την έφεσή τους, το δε πρωτοβάθμιο δικαστήριο που δέχθηκε τα αντίθετα, έσφαλε και, για το λόγο αυτό, πρέπει να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη απόφαση.

ε την απόφαση Α146/2026, το Διοικητικό Πρωτοδικείο Σύρου εξέτασε αγωγή υπαλλήλου Ο.Τ.Α. σχετικά με τη μη καταβολή επιδόματος θέσης ευθύνης κατά το χρονικό διάστημα που ασκούσε καθήκοντα αναπληρωτή προϊσταμένου οργανικής μονάδας δημοτικού νομικού προσώπου. Το Δικαστήριο ανέλυσε το νομοθετικό πλαίσιο που διέπει τη μετακίνηση υπαλλήλων μεταξύ δήμων και νομικών προσώπων τους, τη διαδικασία νόμιμης αναπλήρωσης προϊσταμένων και τις προϋποθέσεις χορήγησης του επιδόματος θέσης ευθύνης. Επισήμανε ότι το επίδομα δεν συνδέεται αποκλειστικά με την κατοχή της θέσης, αλλά προϋποθέτει τόσο τη νόμιμη ανάθεση όσο και την πραγματική άσκηση των αντίστοιχων καθηκόντων, που εν προκειμένω έκρινε ότι συνέτρεχαν, λόγω της de facto άσκησης των καθηκόντων αυτών από τον ενάγοντα. Η απόφαση αποτελεί σημαντική νομολογιακή συμβολή ως προς την ερμηνεία των διατάξεων περί επιδόματος θέσης ευθύνης και αναπλήρωσης προϊσταμένων.

Το Δικαστήριο με την υπόψη απόφαση έκρινε ότι το εναγόμενο όφειλε όχι μόνο να προσλάβει τον ενάγοντα στην επίμαχη θέση αναδρομικώς αλλά και, προς το σκοπό της πλήρους αποκατάστασής του, να του χορηγήσει αναδρομικά τις αποδοχές που θα λάμβανε από την ημερομηνία αυτή έως την ημερομηνία πραγματικής ανάληψης των καθηκόντων του. Συνεπώς, συντρέχουν εν προκειμένω οι προϋποθέσεις του άρθρου 105 του Εισ.Ν.Α.Κ., κατά τα βασίμως προβαλλόμενα από τον ενάγοντα. Η δε αποζημίωση συνίσταται στο σύνολο των αποδοχών, που ο ίδιος θα λάμβανε, κατά το ως άνω χρονικό διάστημα, κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων, εάν δεν είχε μεσολαβήσει η επίδικη παράνομη παράλειψη, ήτοι, κατά το αίτημα της αγωγής, στο βασικό μισθό και το επίδομα θέσης υψηλής ευθύνης, που αντιστοιχούν, ειδικότερα, στα μισθολογικά κλιμάκια στα οποία κατετάγη αναδρομικώς. Περαιτέρω, η ένσταση συμψηφισμού της ζημίας με την ωφέλεια που αποκόμισε ο ενάγων κατά το επίδικο χρονικό διάστημα, λόγω της καταβολής σε αυτόν αποδοχών, συνεπεία της απασχόλησής του ως μετακλητός υπάλληλος, προβάλλεται αορίστως, διότι η προβληθείσα, ως συνυπολογιστέα ωφέλεια, δεν εξειδικεύθηκε κατά ποσό, αν και το εναγόμενο είχε, κατά το άρθρο 145 παρ. 1 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, το δικονομικό βάρος να προσδιορίσει τα καταβληθέντα ποσά προς απόδειξη του ύψους της επικαλούμενης ωφέλειας του ενάγοντος και εξάλλου, κατά τα προβαλλόμενα από το ίδιο το εναγόμενο, το τελευταίο γνώριζε τα στοιχεία αυτά (ΔΕφΑθ 1976/2023, 2060/2022, 842/2021).