ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ ΦΥΣΙΚΩΝ ΠΟΡΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ-ΧΡΗΜΑΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ

Με την 8538/2026 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών έγινε εν μέρει δεκτή αγωγή Μηχανικών Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος TE και αναγνωρίστηκε ανά ενάγοντα χρηματική ικανοποίηση ηθικής βλάβης ύψους 2.000€/άτομο λόγω της παράλειψης έκδοσης του προεδρικού διατάγματος απονομής των επαγγελματικών τους δικαιωμάτων:

13. Επειδή, σύμφωνα με τις διατάξεις που προαναφέρθηκαν και λαμβάνοντας υπόψη ότι η περίπτωση γ΄ της παραγράφου 2 του άρθρου 25 του ν. 1404/1983 ορίζει, ρητώς, ότι στους πτυχιούχους των Τ.Ε.Ι. αναγνωρίζονται επαγγελματικά δικαιώματα που καθορίζονται με προεδρικά διατάγματα, εκδιδόμενα με πρόταση του Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και του κατά περίπτωση αρμόδιου Υπουργού, το Δικαστήριο κρίνει ότι η Διοίκηση υπείχε, πράγματι, δυνάμει των εκάστοτε ισχυουσών διατάξεων περί των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων των Τ.Ε.Ι., την υποχρέωση έκδοσης διατάγματος σχετικού με την επαγγελματική κατοχύρωση των πτυχιούχων Τ.Ε.Ι. Ρητή περί τούτου πρόνοια, άλλωστε, διέλαβαν ο ν. 3794/2009 (άρθρο 18 παρ. 2) και ο ν. 4485/2017 (άρθρο 46 παρ. 3), ήδη, δε, ειδικά για τους πτυχιούχους Τμημάτων Μηχανικών ΤΕ των Τ.Ε.Ι., ο ν. 4610/2019 (άρθρο 257). Εξάλλου, και μετά την ένταξη των Τ.Ε.Ι. στη βαθμίδα της ανώτατης εκπαίδευσης, τα τελευταία εξακολούθησαν να διαφοροποιούνται από τα αντίστοιχα ιδρύματα του «πανεπιστημιακού τομέα» της ανώτατης εκπαίδευσης, ως προς τον ρόλο και την αποστολή τους, εξαιτίας, δε, της διαφοροποίησης αυτή, δεν εξομοιώθηκαν τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχιούχων Τ.Ε.Ι. με αυτά των πτυχιούχων Α.Ε.Ι. Περαιτέρω, οι ν. 2916/2001, 3549/2007 και 4009/2011 ουδόλως έθιξαν τις διατάξεις περί επαγγελματικής κατοχύρωσης των αποφοίτων Τ.Ε.Ι., του άρθρου 25 παρ. 2 περ. α΄ του ν. 1404/1983. Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι η αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων Τ.Ε.Ι. γίνεται με έκδοση προεδρικών διαταγμάτων, βάσει εξουσιοδοτικών διατάξεων που περιλαμβάνονται (και) στους σχετικούς με την ίδρυση και την οργάνωση αυτών νόμους, η, δε, έκδοση των εν λόγω διαταγμάτων αποτελεί, συνταγματικής, καταρχήν, περιωπής (βλ. ΣτE 1321/2018 επταμ., 2040/2017, 2544/2013 επταμ., 4917/2012), υποχρέωση της Διοίκησης, το Δικαστήριο κρίνει ότι η παράλειψη του εναγόμενου Ελληνικού Δημοσίου να εκδώσει το προεδρικό διάταγμα που είναι αναγκαίο για τον προσδιορισμό των επαγγελματικών δικαιωμάτων των εναγόντων, πτυχιούχων του Τ.Ε.Ι. Κρήτης και, συγκεκριμένα, του Τμήματος Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος και του Τμήματος Μηχανικών Φυσικών Πόρων και Περιβάλλοντος Τ.Ε., είναι μη νόμιμη (πρβλ. ΣτΕ 904 – 903/2025), και επομένως στοιχειοθετείται παράνομη παράλειψη των οργάνων του Ελληνικού Δημοσίου, κατά το άρθρο 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα, απορριπτομένων ως αβασίμων των περί του αντιθέτου προβαλλόμενων ισχυρισμών του τελευταίου. Άλλωστε, τα όσα προβάλλει το εναγόμενο περί της έναρξης της διαδικασίας έκδοσης του προβλεπόμενου στην εξουσιοδοτική διάταξη του άρθρου 257 του ν. 4610/2019 προεδρικού διατάγματος, δια της συγκρότησης της οριζόμενης στον ανωτέρω νόμο Επιτροπής, καθώς και οικείων τριμελών ομάδων εργασίας, στερούνται εν προκειμένω νομικής επιρροής στον βαθμό που εξακολουθεί, εν τοις πράγμασι, η παράλειψη έκδοσης του απαιτούμενου προεδρικού διατάγματος, την οποία, άλλωστε, δεν αμφισβητεί το εναγόμενο. Περαιτέρω, η ως άνω παράνομη παράλειψη των οργάνων του εναγόμενου Ελληνικού Δημοσίου, η οποία συνεχίζεται επί μακρόν και υπό την ισχύ όλων των προμνησθεισών σχετικών εξουσιοδοτικών διατάξεων, συνιστά ταυτόχρονα και παραβίαση των συνταγματικών δικαιωμάτων των εναγόντων στην εργασία (άρθρο 22 παρ. 1 του Συντάγματος) και στην ακώλυτη και ισότιμη συμμετοχή στην οικονομική ζωή της χώρας (άρθρα 4 παρ. 1 και 5 παρ. 1 του Συντάγματος) (πρβλ. ΣτΕ 904 – 903/2025). Ενόψει τούτου και λαμβάνοντας περαιτέρω υπόψη πως οι ενάγοντες, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, υπέστησαν επί μακρόν ψυχική ταλαιπωρία και αβεβαιότητα ως προς την επαγγελματική τους προοπτική και αποκατάσταση, συνεκτιμώντας, δε, πάντως, ότι δεν νοείται απώλεια μη κατοχυρωθείσας επαγγελματικής ύλης, το Δικαστήριο κρίνει ότι έκαστος εκ των εναγόντων δικαιούται, για την ανωτέρω αιτία, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, το ύψος της οποίας πρέπει να ανέλθει στο εύλογο και προσήκον ποσό των 2.000,00 ευρώ, κατά μερική αποδοχή του αιτήματος της αγωγής.