ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ ΕΡΓΩΝ ΥΠΟΔΟΜΗΣ/ΔΟΜΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ-ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ

Με την Α892/2026 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών έγινε δεκτή αγωγή Μηχανικών Έργων Υποδομής/Δομικών Έργων και αναγνωρίστηκε χρηματική ικανοποίηση ηθικής βλάβης ύψους 2.000€/πλέον τόκων σε έκαστο ενάγοντα με το εξής σκεπτικό:

“Επειδή, με τα δεδομένα αυτά και σύμφωνα με τα ερμηνευτικώς δεκτά στη μείζονα σκέψη της παρούσας, η Διοίκηση υπείχε την υποχρέωση να εκδώσει τα προβλεπόμενα, διαδοχικώς, από τις διατάξεις του άρθρου 25 παρ. 2 περ. γ’ του ν. 1404/1983, 18 παρ. 2 του ν. 3794/2009, 46 του ν. 4485/2017 και πλέον, 257 του ν. 4610/2019 διατάγματα περί καθορισμού των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων Μηχανικών Τ.Ε. των Τ.Ε.Ι., όπως είναι οι 1ος, 2η, 3ος, 4η, 5ος, 7η, 8ος, 9η, 10η και 11η εκ των εναγόντων, ανεξάρτητα εάν αυτοί έλαβαν πτυχίο πριν ή μετά την ένταξη (το έτος 2001) των εν λόγω Ιδρυμάτων στην ανώτατη εκπαίδευση. Την υποχρέωσή της αυτή παρέλειψε η Διοίκηση με την πάροδο εύλογου χρόνου από την ακύρωση με την απόφαση 678/2005 της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας των διατάξεων της παρ. 2 του άρθρου 1 του π.δ. 318/1994, η δε παράλειψη αυτή συνεχίζεται επί μακρόν και υπό την ισχύ όλων των προαναφερόμενων σχετικών εξουσιοδοτικών διατάξεων και συνιστά παραβίαση των συνταγματικών δικαιωμάτων των εναγόντων στην εργασία (άρθρο 22 παρ. 1 του Συντάγματος) και στην ακώλυτη και ισότιμη συμμετοχή στην οικονομική ζωή της χώρας (άρθρα 4 παρ. 1 και 5 παρ. 1 του Συντάγματος) (βλ. ΣτΕ 2073/2022 σκ. 13) και ως εκ τούτου είναι μη νόμιμη, όσα δε περί του αντιθέτου προβάλλει το Δημόσιο περί συγκρότησης σχετικών ομάδων εργασίας, δεν ασκούν εν προκειμένω επιρροή, δεδομένου ότι μέχρι και σήμερα δεν έχει εκδοθεί το απαιτούμενο προεδρικό διάταγμα. Επομένως, στοιχειοθετείται, εν προκειμένω, παράνομη παράλειψη των οργάνων του Ελληνικού Δημοσίου, κατά το άρθρο 105 του Εισ.Ν.Α.Κ., απορριπτομένων ως αβασίμων όλων των περί του αντιθέτου προβαλλόμενων ισχυρισμών του εναγόμενου. Εξάλλου, η ένδικη αξίωση των ανωτέρω εναγόντων για αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που τους έχει προκαλέσει η ως άνω παράνομη παράλειψη των αρμοδίων οργάνων του Δημοσίου, δεν έχει υποπέσει στην πενταετή παραγραφή των άρθρων 90 παρ. 1 και 91 του ν. 2362/1995 και 140 παρ. 1 και 141 του ν. 4270/2014. Και τούτο διότι, η εν λόγω παρανομία της Διοίκησης, ήταν διαρκής και εξακολουθητική μέχρι και τον χρόνο άσκησης της αγωγής και δεν συνδέεται με τυχόν, αποπερατωθείσα, άπαξ τελεσθείσα, παράνομη πράξη ή παράλειψη των οργάνων της (βλ. ΔΕφΑθ. 671/2021). Τέλος, λαμβάνοντας υπόψη ότι, από την προαναφερόμενη παράνομη παράλειψη των αρμοδίων οργάνων του εναγόμενου, να εκδώσουν το απαιτούμενο προεδρικό διάταγμα, οι ανωτέρω ενάγοντες, μετά την αποφοίτησή τους, υπέστησαν ψυχολογική ταλαιπωρία, οφειλόμενη στην αβεβαιότητα ως προς την επαγγελματική τους προοπτική και αποκατάσταση, το Δικαστήριο κρίνει ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις επιδίκασης σε καθέναν από αυτούς εύλογης χρηματικής ικανοποίησης, κατά το άρθρο 932 του Α.Κ., ποσού 2.000 ευρώ, κατά μερική αποδοχή του αγωγικού αιτήματος.”