ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ ΑΥΤΟΜΑΤΙΣΜΟΥ ΤΕ-ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ

Με την 5296/2026 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου ΑΘηνών έγινε δεκτή αγωγή Μηχανικών Αυτοματισμού και αναγνωρίστηκε αποζημίωση εξικνούμενη έως και το ποσό των 2.500€/ενάγοντα λόγω της μη έκδοσης των επαγγελματικών τους δικαιωμάτων από το Ελληνικό Δημόσιο:

“12. Επειδή, με τα δεδομένα αυτά και σύμφωνα με τις διατάξεις που προπαρατέθηκαν και ερμηνεύθηκαν στη μείζονα σκέψη της παρούσας απόφασης, η Διοίκηση υπείχε την υποχρέωση να εκδώσει τα προβλεπόμενα, διαδοχικώς, από τις διατάξεις των άρθρων 25 παρ. 2 περ. γ΄ του ν. 1404/1983, 18 παρ. 2 του ν. 3794/2009, 46 του ν. 4485/2017 και, πλέον, 257 του ν. 4610/2019 διατάγματα περί καθορισμού των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων των Τ.Ε.Ι., όπως είναι οι ενάγοντες, η δε παράλειψη αυτή συνιστά παράβαση των άρθρων 5 παρ. 1 και 16 παρ. 7 του Συντάγματος και, ως εκ τούτου, είναι μη νόμιμη. Εκ της παράλειψης αυτής, οι ενάγοντες αποστερήθηκαν τη δυνατότητα αυτοδύναμης άσκησης του επαγγέλματός τους και, ειδικότερα, τα απορρέοντα από το γνωστικό αντικείμενο των σπουδών τους οικεία επαγγελματικά δικαιώματα, με συνέπεια να υποστούν επαγγελματική και επιστημονική υποβάθμιση. Ενόψει τούτων, στοιχειοθετείται, εν προκειμένω, παράνομη παράλειψη των οργάνων του Ελληνικού Δημοσίου, κατά το άρθρο 105 του Εισ.Ν.Α.Κ., απορριπτομένων ως αβάσιμων όλων των περί του αντιθέτου προβαλλόμενων ισχυρισμών του εναγομένου. Εξάλλου, η ένδικη αξίωση των εναγόντων για αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που τους έχει προκαλέσει η ως άνω παράνομη παράλειψη των αρμοδίων οργάνων του Δημοσίου δεν έχει υποπέσει στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 140 παρ. 1 του ν. 4270/2014, κατά τον χρόνο επίδοσης της αγωγής στις 30.7.2025. Και τούτο διότι, η εν λόγω παρανομία της Διοίκησης ήταν διαρκής και εξακολουθητική μέχρι και τον χρόνο άσκησης της αγωγής και δεν συνδέεται με τυχόν αποπερατωθείσα, άπαξ τελεσθείσα, παράνομη πράξη ή παράλειψη των οργάνων της (βλ. ΔΕφΑθ 671/2021 σκ. 8, πρβλ. ΔΕφΑθ 2811/2002). Τέλος, κατά συνεκτίμηση του είδους της βλάβης των εναγόντων, που αφορά, κατά τα ανωτέρω εκτεθέντα, την επαγγελματική τους ελευθερία και την ακώλυτη και ισότιμη συμμετοχή τους στην οικονομική και κοινωνική ζωή της χώρας, της ψυχολογικής ταλαιπωρίας που υπέστησαν, συνιστάμενης στην αβεβαιότητα ως προς την επαγγελματική τους προοπτική και αποκατάσταση, λαμβάνοντας δε υπόψη τον χρόνο αποφοίτησης εκάστου εκ των εναγόντων, ενόψει του ότι η ένταση της επαγγελματικής ανασφάλειας που βίωσαν συνδέεται ευθέως με το διάστημα που παρέμειναν χωρίς επαγγελματική κατοχύρωση, το Δικαστήριο κρίνει ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις επιδίκασης σε έκαστο εξ αυτών εύλογης χρηματικής ικανοποίησης για την αποκατάσταση της ηθικής τους βλάβης, κατά το άρθρο 932 του Α.Κ.: α) ποσού 2.500,00 ευρώ σε καθέναν από τους 1η, 3ο, 5ο, 6ο, 8ο, 10ο, 16ο, 18ο, 19ο, 20ο, 24ο, 26ο, 31ο, 32η και 35ο από τους ενάγοντες, β) ποσού 2.000,00 ευρώ σε καθέναν από τους 2ο, 4ο, 9ο, 11ο, 12η, 13η, 15ο, 21η, 23η, 25η, 27ο, 28ο και 30ο από τους ενάγοντες, γ) ποσού 1.500,00 ευρώ σε καθέναν από τους 14ο, 17η, 22ο, 29ο, 33ο και 34ο και δ) ποσού 500,00 ευρώ στον 7ο εκ των εναγόντων”.