ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ ΤΟΠΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ ΓΕΩΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ-ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΗΘΙΚΗΣ ΒΛΑΒΗΣ

Με την 1064/2026 απόφαση του Μονομελούς Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών αναγνωρίστηκε χρηματική ικανοποίηση ηθικής βλάβης ύψους 2.000€ πλέον τόκων ανά ενάγοντα Μηχανικό Τοπογραφίας και Γεωπληροφορικής λόγω της συνεχιζόμενης παράλειψης του Ελληνικού Δημοσίου να τους απονείμει μέσω π.δ. επαγγελματικά δικαιώματα:

“14. Επειδή, σύμφωνα με τις διατάξεις που προαναφέρθηκαν και λαμβάνοντας υπόψη ότι η περίπτωση γ΄ της παραγράφου 2 του άρθρου 25 του ν. 1404/1983 ορίζει, ρητώς, ότι στους πτυχιούχους των Τ.Ε.Ι. αναγνωρίζονται επαγγελματικά δικαιώματα που καθορίζονται με προεδρικά διατάγματα, εκδιδόμενα με πρόταση του Υπουργού Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων και του κατά περίπτωση αρμόδιου Υπουργού, το Δικαστήριο κρίνει ότι η Διοίκηση υπείχε, πράγματι, δυνάμει των εκάστοτε ισχυουσών διατάξεων περί των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων των Τ.Ε.Ι., την υποχρέωση έκδοσης διατάγματος σχετικού με την επαγγελματική κατοχύρωση των πτυχιούχων Τ.Ε.Ι. Ρητή περί τούτου πρόνοια, άλλωστε, διέλαβαν ο ν. 3794/2009 (άρθρο 18 παρ. 2) και ο ν. 4485/2017 (άρθρο 46 παρ. 3), ήδη, δε, ειδικά για τους πτυχιούχους Τμημάτων Μηχανικών ΤΕ των Τ.Ε.Ι., ο ν. 4610/2019 (άρθρο 257). Εξάλλου, και μετά την ένταξη των Τ.Ε.Ι. στη βαθμίδα της ανώτατης εκπαίδευσης, τα τελευταία εξακολούθησαν να διαφοροποιούνται από τα αντίστοιχα ιδρύματα του «πανεπιστημιακού τομέα» της ανώτατης εκπαίδευσης, ως προς τον ρόλο και την αποστολή τους, εξαιτίας, δε, της διαφοροποίησης αυτή, δεν εξομοιώθηκαν τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχιούχων Τ.Ε.Ι. με αυτά των πτυχιούχων Α.Ε.Ι. Περαιτέρω, οι ν. 2916/2001, 3549/2007 και 4009/2011 ουδόλως έθιξαν τις διατάξεις περί επαγγελματικής κατοχύρωσης των αποφοίτων Τ.Ε.Ι., του άρθρου 25 παρ. 2 περ. α΄ του ν. 1404/1983. Ως εκ τούτου, δεδομένου ότι η αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των αποφοίτων Τ.Ε.Ι. γίνεται με έκδοση προεδρικών διαταγμάτων, βάσει εξουσιοδοτικών διατάξεων που περιλαμβάνονται (και) στους σχετικούς με την ίδρυση και την οργάνωση αυτών νόμους, η, δε, έκδοση των εν λόγω διαταγμάτων αποτελεί, συνταγματικής, καταρχήν, περιωπής (βλ. ΣτE 1321/2018 επταμ., 2040/2017, 2544/2013 επταμ., 4917/2012), υποχρέωση της Διοίκησης, το Δικαστήριο κρίνει ότι η παράλειψη του εναγομένου να εκδώσει το αναγκαίο για τον προσδιορισμό των επαγγελματικών δικαιωμάτων των εναγόντων προεδρικό διάταγμα είναι μη νόμιμη και, επομένως, στοιχειοθετείται παράνομη παράλειψη των οργάνων του Ελληνικού Δημοσίου κατά το άρθρο 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα, απορριπτομένων ως αβασίμων των περί του αντιθέτου προβαλλόμενων ισχυρισμών του εναγομένου. Άλλωστε, τα όσα προβάλλει το εναγόμενο περί της έναρξης της διαδικασίας έκδοσης του προβλεπόμενου στην εξουσιοδοτική διάταξη του άρθρου 257 του ν. 4610/2019 προεδρικού διατάγματος, δια της συγκρότησης της οριζόμενης στον ανωτέρω νόμο Επιτροπής, καθώς και των οικείων τριμελών ομάδων εργασίας, στερούνται εν προκειμένω νομικής επιρροής, στον βαθμό που εξακολουθεί, εν τοις πράγμασι, η παράλειψη έκδοσης του απαιτούμενου προεδρικού διατάγματος, την οποία, άλλωστε, δεν αμφισβητεί το εναγόμενο. Εξάλλου, η ένδικη αξίωση των εναγόντων για αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που τους έχει προκαλέσει η συντελεσθείσα – διαρκής μέχρι και τον χρόνο άσκησης της αγωγής – παράνομη παράλειψη των αρμοδίων οργάνων του Δημοσίου να εκδώσουν το αναγκαίο για την κατοχύρωση των επαγγελματικών τους δικαιωμάτων προεδρικό διάταγμα, υπόκειται, κατά τις διατάξεις των άρθρων 140 παρ. 1 και 141 του ν. 4270/2014, για κάθε οικονομικό έτος στο οποίο αναγόταν η σχετική ζημία, σε αυτοτελή πενταετή παραγραφή, η οποία άρχιζε από το τέλος του έτους αυτού, δεδομένου ότι αυτή δεν συνδέεται με τυχόν, αποπερατωθείσα, άπαξ τελεσθείσα, παράνομη πράξη ή παράλειψη των οργάνων του Δημοσίου (βλ. ΔιοικΕφΑθ 671/2021). Ενόψει τούτου, η ένδικη αξίωση δεν έχει υποπέσει σε παραγραφή για τα πέντε έτη πριν από την επίδοση της αγωγής στο Ελληνικό Δημόσιο, στις 27.03.2025 (βλ. την υπ’ αριθ. …έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Αθηνών ….), οπότε και εξακολουθούσε υφιστάμενη η διαρκής, ως άνω, παράνομη παράλειψη των οργάνων του Δημοσίου, απορριπτομένων ως αβάσιμων των περί του αντιθέτου ισχυρισμών του εναγόμενου. Περαιτέρω, λαμβάνοντας υπόψη ότι από την ως άνω παράνομη παράλειψη των οργάνων του εναγομένου να εκδώσουν το απαιτούμενο προεδρικό διάταγμα οι ενάγοντες υπέστησαν επί μακρόν ψυχική ταλαιπωρία και αβεβαιότητα ως προς την επαγγελματική τους προοπτική και αποκατάσταση, συνεκτιμώντας, δε, πάντως ότι δεν νοείται απώλεια μη κατοχυρωθείσας επαγγελματικής ύλης, το Δικαστήριο κρίνει ότι έκαστος εκ των εναγόντων δικαιούται, για την ανωτέρω αιτία, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, το ύψος της οποίας πρέπει να ανέλθει στο εύλογο και προσήκον ποσό των 2.000,00 ευρώ, κατά μερική αποδοχή του αιτήματος της αγωγής. To, δε, ως άνω ποσό οι ενάγοντες δικαιούνται να το λάβουν νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής στις 27.03.2025 και μέχρι την πλήρη εξόφληση, με επιτόκιο υπολογιζόμενο σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 45 του ν. 4607/2019 (ΦΕΚ Α΄ 65).”